Czym jest zaćma pęczniejąca i posterydowa i co trzeba o niej wiedzieć?

Zaćma znacząco wpływa na pogorszenie widzenia, a w niektórych przypadkach może doprowadzić nawet do całkowitej utraty wzroku. Na szczęście dzięki szybkiemu podjęciu leczenia chorobę można wyeliminować, a pacjenci mogą na nowo cieszyć się dobrym wzrokiem. Wyróżnia się kilka rodzajów zaćmy, wśród których wymienia się m. in. zaćmę pęczniejącą i zaćmę posterydową.

Zaćma pęczniejąca i posterydowa – podstawowe informacje

Najczęściej występującą odmianą zaćmy jest zaćma starcza, pojawiająca się u osób po 60. roku życia. Wśród rzadziej diagnozowanych typów zaćmy znajduje się natomiast zaćma pęczniejąca i posterydowa. Obydwa warianty zaćmy wymagają leczenia operacyjnego.

Czym jest zaćma pęczniejąca?

Zaćma pęczniejąca charakteryzuje się nieco innym przebiegiem niż zaćma starcza, w której zamglenie soczewki następuje na skutek zbijania się w niej włókien białkowych. W przypadku zaćmy pęczniejącej pogorszenie wzroku następuje na skutek stopniowego pęcznienia włókien soczewki, doprowadzającego do zwiększania objętości samej soczewki. Wraz z powiększaniem objętości soczewki może nastąpić uszkodzenie podtrzymujących ją więzadełek, co z kolei może powodować przemieszczanie się soczewki. Taki stan jest bardzo niebezpieczny, ponieważ może doprowadzić do zwiększania się ciśnienia wewnątrzgałkowego. Gwałtowny wzrost ciśnienia w gałce ocznej może stać się przyczyną poważnych komplikacji – jak uszkodzenie nerwu wzrokowego czy zachorowanie na jaskrę.

Objawy zaćmy pęczniejącej

W związku z tym, że w efekcie pęcznienia i przemieszczania soczewki może dojść do zmian ciśnienia wewnątrz gałki ocznej, choroba może – oprócz podstawowych objawów typowych dla każdego rodzaju zaćmy – dawać także objawy charakterystyczne w przebiegu jaskry. Najczęściej pojawiającymi się objawami są silne bóle w gałce ocznej i okolicy skroni, a także znaczne przekrwienie gałki ocznej. Leczenie zaćmy pęczniejącej w pierwszej kolejności polega na obniżeniu ciśnienia wewnątrzgałkowego, a następnie na zabiegu usunięcia zmętniałej soczewki i zastąpienia ją nową, sztuczną soczewką oraz całkowitym usunięciu torebki tylnej.

Czym jest zaćma posterydowa?

Zaćma posterydowa może pojawić się u pacjentów, u których stosowana była tzw. agresywna terapia kortykosterydami. Takie leki są stosowane np. w trakcie leczenia choroby Leśniowskiego-Crohna, należącej do grupy nieswoistych zapaleń jelit (IBD). Po długotrwałej i intensywnej terapii kortykosterydami mogą pojawić się powikłania pozajelitowe, np. zaburzenia okulistyczne. Dotyczy to zarówno leków aplikowanych miejscowo, jak i tych stosowanych ogólnie. Dokładne przyczyny powstawania zaćmy posterydowej nie zostały jeszcze do końca poznane. Natomiast przebieg choroby jest taki sam, jak w przypadku zaćmy popodtorebkowej tylnej. Agresywna terapia kortykosterydami w pierwszej kolejności powoduje zaćmę torebki tylnej, w niektórych przypadkach mogąc zaatakować również przednią część torebki.

Czym jest zaćma pourazowa i co trzeba o niej wiedzieć?

Zaćma, nazywana także kataraktą, występuje w kilku wariantach. W każdym przypadku prowadzi do pogorszenia widzenia, a niekiedy także do całkowitej utraty wzroku. Choroby w każdym wypadku nie należy bagatelizować, ponieważ zaćma ma tendencję do postępowania. Im wcześniej zostanie podjęte odpowiednie leczenie, tym większa szansa na odzyskanie sprawności wzroku. Jednym z rodzajów zaćmy jest zaćma pourazowa. Czym jest ta choroba i co należy o niej wiedzieć?

Czym jest zaćma pourazowa?

W większości przypadków zaćma kojarzona jest z osobami w podeszłym wieku, u których osłabienie struktury oka jest procesem naturalnym. Jednak zaćma pourazowa pod wieloma względami różni się od zaćmy starczej. To schorzenie może się bowiem rozwinąć u osoby w każdym wieku. Zaćma pourazowa w dużej mierze uznawana jest za chorobę zawodową.

Czynniki ryzyka

Osłabienie struktury oka może być spowodowane różnymi czynnikami. Zaćma pourazowa polega na zmętnieniu soczewki oka w wyniku przebytego urazu mechanicznego. Istnieje kilka typów zaćmy pourazowej. Wśród nich wymienić można np. zaćmę elektryczną, zaćmę popromienną, zaćmę hutniczą i zaćmę powikłaną. W przypadku zaćmy powikłanej choroba może rozwinąć się na podłożu innych schorzeń, np. retinopatii barwnikowej czy jaskry, powodujących zmiany ciśnienia wewnaąrzgałkowego. Zaćma pourazowa niekoniecznie rozwija się na skutek uszkodzenia samej struktury oka. Równie dobrze choroba może wystąpić z powodu mocnego uderzenia w głowę – takie czynniki są określane tępymi. Powodem pojawienia się zaćmy pourazowej mogą być również czynniki penetrujące – np. przerwanie ciągłości struktury oka w wyniku przebicia gałki ocznej ostrym przedmiotem. Zaćma pourazowa może rozwinąć się również u osób, które uległy porażeniu prądem lub które znajdowały się w warunkach długotrwałej ekspozycji na promieniowanie ultrafioletowe i podczerwone (np. u pracowników hut metali).

Metody leczenia zaćmy pourazowej

Podobnie jak w przypadku innych rodzajów zaćmy, w terapii zaćmy pourazowej kluczowe znaczenie ma jak najszybsze rozpoczęcie leczenia. Zaćmę pourazową leczy się dokładnie tak, jak w przypadku innych wariantów choroby. Z racji tego, że przyjmowanie leków oraz noszenie okularów nie są w stanie wyeliminować choroby, zaćmę pourazową leczy się operacyjnie. W trakcie zabiegu na powierzchni soczewki wykonywane jest niewielkie nacięcie (około 2-3mm). Zmętniała część soczewki jest usuwana, a w jej miejsce zostaje wszczepiona sztuczna soczewka. Zabieg chirurgicznego usunięcia zaćmy pourazowej nazywany jest fakoemulsyfikacją.

Więcej o przyczynach zaćmy dowiesz się tutaj --->  https://vidiummedica.pl/operacja-zacmy/przyczyny-zacmy/

 

 

Czym jest zaćma wtórna i jak ją usunąć?

Zaćma powstaje na skutek stopniowego zmętniania soczewki oka. Dzieje się tak dlatego, że wraz ze starzeniem się organizmu następuje odkładanie w soczewce złogów białkowych. Duże nagromadzenie takich struktur doprowadza do osłabienia soczewki, a co za tym idzie do coraz większych problemów ze wzrokiem. W wielu przypadkach zaćma może prowadzić nawet do całkowitej utraty widzenia. Schorzenie w większości przypadków diagnozowane u osób powyżej sześćdziesiątego roku życia. Jedyną skuteczną metodą leczenia zaćmy jest obecnie interwencja chirurgiczna. Zabieg polega na usunięciu zmętniałej soczewki i wszczepieniu w jej miejsce sztucznej soczewki wewnątrzgałkowej. Jednak u niektórych pacjentów, nawet po zastosowaniu leczenia operacyjnego, może pojawić się tzw. zaćma wtórna. Czym jest ta choroba i czy można ją usunąć?

Czym jest zaćma wtórna?

Większość pacjentów poddawanych zabiegowi usunięcia zaćmy może w pełni odzyskać wzrok. Niestety, u pewnej grupy osób może wystąpić nawrót choroby – mówimy wówczas o zaćmie wtórnej. Choroba polega na ponownym zmętnieniu i zamgleniu soczewki oka. W czasie operacji zaćmy interwencja chirurgiczna obejmuje tylko przednią część soczewki – natomiast torebka tylnej części pozostaje nienaruszona. Zaćma wtórna dotyka właśnie tylnej części soczewki. Objawy choroby mogą pojawić się zarówno w czasie kilku tygodni po operacji, jak i dopiero po kilku latach.

Więcej o zaćmie wtórnej dowiesz się pod adresem  https://vidiummedica.pl/zacma-wroci-slow-o-mylnie-okreslanej-zacmie-wtornej/

Jakie są przyczyny pojawiania się zaćmy wtórnej?

Główną przyczyną występowania zaćmy wtórnej u pacjentów poddanych operacji usunięcia zaćmy są po prostu powikłania pozabiegowe. Jednak nie tylko one mogą wpłynąć na pojawienie się choroby. Powodem rozwinięcia się zaćmy wtórnej mogą być błędy w trakcie przeprowadzania samego zabiegu, na przykład nieumyślne uszkodzenie torebki tylnej części soczewki oka. Takie przypadki pojawiają się jednak stosunkowo rzadko. Inną przyczyną zaćmy wtórnej mogą być różnego typu infekcje, które mogą rozwinąć się po zabiegu, jak również urazy oka. Nawrót choroby może mieć również podłoże metaboliczne. W grupie ryzyka znajdują się przede wszystkim pacjenci z cukrzycą i innymi zaburzeniami metabolicznymi. Zaćma wtórna może wystąpić także u osób z atopowym zapaleniem skóry.

Jak usunąć zaćmę wtórną?

Żaden rodzaj zaćmy nie da się wyleczyć farmakologicznie. W przypadku pacjentów z nawrotem choroby leczenie operacyjne również nie jest konieczne. Jednak usunięcie zaćmy wtórnej jest jak najbardziej możliwe – a przeprowadza się je w trakcie prostego zabiegu zwanego kapsulotomią. Kapsulotomia jest całkowicie bezbolesnym zabiegiem laserowym, mającym na celu wykonanie w środkowej części tylnej torebki oka niewielkiego otworu. Efekty są widoczne natychmiast po zabiegu. Do przeprowadzania kapsulotomii stosowane są specjalne lasery YAG (neodymowo-yagowe) i znieczulenie miejscowe. Sam zabieg trwa jedynie kilkanaście sekund, a pacjent może opuścić klinikę już 30 minut po zabiegu.